
𝗣𝗙𝗔𝗦. Loop eens door Kruidvat, Etos of de apotheek. Cosmetica, crèmes, geneesmiddelen, verzorgingsproducten. Kijk daarna thuis eens naar je regenjas, sportkleding, verpakkingen, pannen en allerlei andere gebruiksvoorwerpen. Een deel van de stoffen uit al die producten komt tijdens en na gebruik via wasmachine, douche, toilet en gootsteen uiteindelijk in het riool terecht. Rioolwaterzuiveringen halen lang niet alle microverontreinigingen en PFAS eruit. Het RIVM meet PFAS daadwerkelijk in rioolwater en noemt huishoudelijke bronnen zoals cosmetica, schoonmaakmiddelen en het wassen van kleding. Alleen al van medicijnresten bereikt jaarlijks minstens 190.000 kilo het Nederlandse oppervlaktewater. PFAS is dus een veel breder stoffen- en emissievraagstuk dan landbouw alleen. Maar zodra het NOS Journaal ontdekt dat óók bepaalde gewasbeschermingsmiddelen onder de brede PFAS-definitie vallen, zien we prompt beelden van drassig grasland. Want: boeren. Dat stoort mij. Niet omdat die bron niet onderzocht mag worden, graag zelfs. Maar kijk dan ook naar de verhoudingen: welke stoffen, welke hoeveelheden, welke bronnen, welke routes en hoeveel komt er daadwerkelijk in bodem en water terecht? En NOS- nieuws: kijk dan ook eens naar onderstaande kaart van de Rijksoverheid. Die laat diepe plassen zien waar baggerspecie en grond met PFAS kan worden toegepast. Opvallend veel daarvan liggen gewoon in het buitengebied. Als PFAS het probleem is, kijk dan naar alle bronnen: industrie, huishoudens, geneesmiddelen, cosmetica, textiel, afvalwater, baggerspecie én landbouw. Anders onderzoeken we niet waar PFAS vandaan komt, maar waar we het liefst met de camera gaan staan. Meten is één ding. Weten waar het vandaan komt is iets anders. Door: Derk-Evert Waalkens #boer #pfas #@BoerBurgerB @NOS @eenblikopdenos



















