Biz Erdoğan’ın kendisini sevdik. Davasını sevdik. Biz Cumhurbaşkanı veya Başbakan Erdoğan’ı değil Erdoğan’ın kendisini sevdik. O yüzden Erdoğan’ı yalnız bırakmadık, bırakmayız. Biz gücünden dolayı Erdoğan’ı sevmedik ki, AK Parti hükümette olduğu için AK Partili olmadık ki Erdoğan güç kaybedince Erdoğan’dan vazgeçelim, AK Parti dışında başka arayışlara yönelelim. Bizim AK Partililiğimiz Reis’ten dolayıdır. Güç için Reis’e yanaşanlar başka yere gidebilirler ama biz Reis varolduğu sürece hep onu sevmeye ve onun yanında olmaya devam edeceğiz.
15 Temmuz’da ölüm karşısında yalnız bırakmadığımız Reis’i bir yenilgi karşısında bırakıp gidenlerden olmayız.
15 Temmuz’da Reis’i yalnız bırakıp sırra kadem basanları eleştirdiğimiz gibi bugün de Reis’e kaybettirenleri ve AK Parti’mizi bu hale düşürenleri eleştiriyoruz.
Biz hiç kimsenin yüzüne dahi bakmadığı o en güçsüz dönemindeki Erdoğan’ı sevdik. O gün de yanındaydık. Bugün de yanındayız. Yarın da yanında olacağız.
Monşer zihniyetlilerin, millete tepeden bakanların, millete rağmen siyaset yapanların, milletle bağını koparanların, sahada kibirle dolaşanların gayrı Reis’e ve partimize zarar vermelerine izin vermemeliyiz.
Reis’e ve partimize ilk günkü aşkla ve inançla sahip çıkmaya davet ediyorum herkesi.
Göreceksiniz düştüğümüz yerden doğrulacak, milletimizin verdiği mesajdan çıkaracağımız derslerle yeni bir başlangıç yapıp eskisinden çok daha güçlü hale geleceğiz.
Ben buna yürekten inanıyorum.
O yüzden köklü değişim şart diyorum.
Bence üzerinde önemle düşünülmesi gereken saptamalar sizinkisi.
Herkes kendi konumunu cesaretle netleştirmeli.
Öcalan’ın süreçteki yasal rolü Bilge Lider Bahçeli’nin de dediği gibi belirlenmeli.
Öcalan hem örgütüne silah bıraktırmak hem de partisinin siyasasına sürecin ruhuna ve anlamına uygun bir biçimde yön verebilmek için etkili ve işlevsel statüye sahip olmalı.
Siyasallaşma sürecinin başarıyla tamamlanabilmesi için Öcalan’ın yasal statüsü hayati önem taşıyor.
İmralı koşullarının fiilen hazır hale getirildiği bu hayati süreçte MGK kararı da ilan edilerek çerçeve yasanın yürürlüğe girmesi sağlanmalıdır.
Yeni yıl, yeni bir dönemin miladı olmalıdır.
Çözümün kapıları artık ardına kadar açılmalıdır.
Toplumsal rızayı hep birlikte sürecin ruhuna uygun bir anlayışla oluşturarak.
Toplumsal kabulü örseleyecek ve süreç karşıtlarının değirmenine su taşıyacak söz ve davranışlardan kaçınarak.
Cesaretle ve bilgelikle…
Bu iki yıl içinde, özellikle çerçeve yasanın ardından, süreç siyasal kaygılarla geciktirilmeseydi; hükümet, bugün muhalefette de kendi içinde de etkili olan, Kürt meselesini hâlâ güvenlik ve inkâr ekseninde ele alan siyasal anlayışın baskısını aşabilseydi, DEM Parti’nin konumu çok daha erken netleşir, barış ve demokratikleşme yolunda daha somut adımlar atılabilirdi.
Artık Abdullah Öcalan’ın ve sekretaryasının süreçteki yetki ve koordinasyon rolü açıklığa kavuşturulmalıdır. Öcalan’ın Türkiye’nin demokratik geleceğine ilişkin siyasal perspektifini doğrudan ortaya koyabilmesi, DEM Parti’nin yönünü ve devletin barış iradesinin sınırlarını da görünür kılacaktır.
DEM PARTİ DERS ÇIKARIRSA SONUÇ HAYROLUR…
Yeni Parti süreci meclis adına takip edecek komisyona üye vermeyeceğini açıkladı.
Benim için şaşırtıcı olmadı.
Doğrusu beklediğim bir şeydi.
Meclisteki süreç komisyonuna üye verdiğinde bunu mecburiyet tahtında yaptığını söylemiştim.
Sürecin bir biçimde bozulacağına inanıyorlardı. O yüzden DEM’i karşılarına almama hesabı güdüyorlardı. Bir de süreç dolayısıyla başta İmamoğlu olmak üzere haklarında dava açılan belediye başkanlarını kurtarmayı umuyorlardı,
Süreç tahminlerinin aksine başarıyla yürüdü ve son düzlüğe erişti. İkinci beklentilerinin de boşuna olduğu görüldü.
Baro seçimlerinde açığa çıkan o eski CHP’yi ayakta tutan damarın bir biçimde dirildiğini de gördükten sonra eski zihinsel kodlarına geri döndüler.
DEM’i Erdoğan’ı sandıkta devirme için elverişli-kullanışlı bir siyasi aparat olarak görüyorlardı sadece. O yüzden DEM’i resmi ittifak düzeneğinin içine dahil etmeden yanlarında tutma yoluna gittiler. Çünkü DEM’le aleni-resmi bir ittifak içinde görünmenin kendilerine zarar vereceğine inandılar. DEM’e biçtikleri rol, onur kırıcı bir roldü. Ama nedense DEM bu rolü kabul etmede bir sakınca görmedi.
Kuşkusuz DEM’i siyaseten buna mecbur ve mahkum eden koşullar yok değildi. Bu ittifak ne kadar onur kırıcı olsa da DEM’e hem siyasi bir kazanım sağlıyordu hem de yerelde yeni bir iktidar alanı. DEM kendisine açılan bu imkanı elinin tersiyle ittiğinde siyaseten tamamen dışlanacağını ve yerelde sahip olacağı kısmi iktidar alanını tümden kaybedeceğini bildiği için değil sadece, aynı zamanda Erdoğan düşmanlığı ekseninde şekillenen ideolojik-siyasi tercihinden ötürü bu onur kırıcı rolü kabul etti.
“Seni başkan seçtirmeyeceğiz!” anlayışı birinci çözüm sürecinin bozulmasından sonra kaskatı bir Erdoğan düşmanlığına evrilmişti. DEM’in içindeki Erdoğan düşmanlığını ideolojilerinin merkez siyasetine oturtmuş kimi bileşenlerin de DEM içindeki başat rolü de bu sürecin oluşmasını sağlamıştı. Erdoğan düşmanlığı konusunda Özgür Özel CHP’sinin zihniyle ortaklaşan bu DEM içindeki bileşenlerin sağladığı ittifak sistemi bugün çökmüş görünüyor.
Yeni bir ittifak sistemi oluşuyor.
Süreci yürüten ve destekleyen partiler sürecin nihayetinde Türkiye Yüzyılı’nı birlikte inşa etme konusunda da ortaklaşma mecburiyetindeler. Aksi takdirde süreçle amaçlanan sonuç hasıl olmaz.
Özgür Özel’in gördüğü bu siyasi tablo kendisi ve partisi açısından elbette olumsuz.
İmralı adasında Öcalan’la görüşmeye partisinden üye göndermemekle başlayan süreç süreç yasasının oylamasında parti grubunu serbest bırakmasıyla devam ederek bugün beklenen sonuca ulaştı.
DEM Parti bundan ders çıkartmasını bilirse süreç açısından çok daha hayırhah bir sonuç ortaya çıkacaktır.
DEM sürecin başarısını her şeyin üstünde tutuyorsa artık siyasi tercihlerini ve ittifak anlayışını yeniden gözden geçirmelidir.
DEM Parti’nin çıkaracağı ders, kendisi için en hayati olan bir meselede geçmişteki siyasi müttefikleri tarafından niçin yalnız bırakıldığını anlamak olmalıdır. Başka bir deyişle, onların kendisine nasıl bir siyasi aparat rolü biçtiklerini de görmek olmalıdır.
Demokratik cumhuriyetin partisi olacaksa şayet hem ideolojik siyasi tercihlerini yeniden belirlemek, hem de yeni dönemde nasıl bir ittifak sistemine dahil olacağına karar vermek durumundadır.
Ben İsrail’in süreci sabote etmeyi amaçlayan “Kürt kılıklı projesi”nden bahsediyorum.
Birileri kalkıp “Biz Kürt kılıklı değiliz, Kürdüz” diye cevap yetiştirmeye çalışıyor.
Ben o kadim bilgenin dediği gibi, parmağımla ay’ı işaret ediyorum, birileri ay’a bakacağına parmağıma bakıyor, vesselam.
Ben her türlü fikrin özgürce savunulması gerektiğini söylüyorum.
Her fikrin kendi siyasetini özgürce yapabilmesi gerektiğini söylüyorum.
Şiddeti-silahı dışlayan her fikrin ve siyasetin demokrasinin bir gereği olduğunu, en şoke edici eleştirilerin dahi tolere edilmesi gerektiğini, fikir ve siyaset erbabına yönelik baskı ve tutuklama politikalarının hatalı ve yanlış olduğunu, fikrinin siyasetini yapanlara yönelik baskı ve sindirme Polisanlarının sadece ve yalnızca şiddetten-silahtan yana olanların elini güçlendireceğini söylüyorum.
Birileri kalkıp niye şu gözaltılar konusunda tepki koymuyorsun diye laf yetiştirmeye çalışıyor.
Ne dediğim de niye dediğim de ilkesel düzeyde bu kadar apaçık iken anlamayanlara, anlamamakta ısrar edenlere veya anladıkları halde bile-isteye çarpıtma yoluna gidenlere cevap vermeyi lüzumsuz addederim.
Kürtlük kimsenin inhisarında değil.
Kendisi gibi düşünmeyeni Kürt kabul etmeyen bir zihnin Kürtlük anlayışı da, demokrasi talebi de ziyadesiyle sorunludur.
Değerli dostum Abdulkadir Selvi bu konulara gösterdiği duyarlılığı Posta Kutusu 213 Belgeseli’nden de esirgememiş.
Kurduğu şu cümle çok etkileyici: “Geçmiş sadece yüzleşme değil, direniştir. “hurriyet.com.tr/yazarlar/abd…@hurriyetcomtr
“Oyunu bozacak siyasal akıl, baskı tuzağına zinhar düşmemeli…”
İkinci yazımın sonuç cümlesi bu.
İkinci yazım, bunun açılımı sadece.
Anlayan için her şey apaçık!
Durum tam da budur.Ve demokrasiye inancımızla siyaset üstü bir çabayla hasta rutukluların tedavi hakkını dile getirebilmeliyiz. Devlet, vatandaşlarının yaşam hakkını korumakla; hekimler ise kimliği, düşüncesi ve hukuki statüsü ne olursa olsun herkesin sağlık ve yaşam hakkını savunmakla yükümlüdür. Çünkü yaşam ve tedavi hakkı, hiçbir koşulda göz ardı edilemeyecek temel bir insan hakkıdır.
Genel Başkanımız Sayın @MetinerBasin süreç ve sabotaj girişimlerine karşı duruşumuz nettir; çözümün yolu güvenlikçi reflekslerden değil, demokratik siyasi akıldan geçer.👇
Genel Başkan Yardımcımız ve Parti Sözcümüz Ömer Çelik:
“Terörsüz Türkiye" ile ilgili gündemimiz sabit bir gündemdir. Bu süreci muhakkak surette bir neticeye ulaştırmak için gayret ediyoruz. Burada şimdiye kadar alınan mesafe son derece kıymetlidir. Aslında Türkiye açısından, Terörsüz Türkiye yaklaşımı açısından yol haritası ortaya çıkmıştır; yol haritası çerçeve yasadır. Mecliste kabul edilen, 467 milletvekilinin "evet" dediği yasa aslında çok net, Yüce Meclisin bir zeminini, çatısını oluşturduğu bir yol haritası çıkarmıştır. Bu tarihsel olarak önemli bir aşamadır. Burada sorunun çözümü için bir yasal çerçeve ortaya çıkmıştır. Hukuki çatısı iyi değerlendirilmiştir ve iyi değerlendirildiği için de 467 gibi yüksek bir kabulle bu yasalaşmıştır. Buradaki ilkeler açıktır. Bu ilkeler çerçevesinde teyit ve tespit mekanizmaları terör örgütünün silah bıraktığını tespit ve teyit ettiğinde, MGK da yani Millî Güvenlik Kurulu da bunu onayladığında zaten yasada 467'lik bir kabulle ortaya çıkan o iradeyle, Yüce Meclisin iradesiyle ortaya koyulan ilkeler hayata geçecektir.
Tabii bunun yanı sıra aslında söylemiştik; yakın bölgemizin ihtiyacı olan şey huzurdur. Yakın bölgemizin ihtiyacı olan şey buraya, bölgemize dönük Siyonist saldırganlığın ve emperyalist birtakım bölücü faaliyetlerin engellenmesidir. Türk'ün, Kürt'ün, Arap'ın, Sünni'nin, Şii'nin, Alevi'nin, Dürzi'nin, Ezidi'nin, Nusayri'nin, adını saydığım sayamadığım herkesin, Süryani'nin, Keldani'nin bölgede ortak bir geleceğe kol kola, omuz omuza, umutla baktığı bir ortamın oluşturulmasıdır. Bu açıdan düşünüldüğünde bölgedeki bu Siyonist saldırganlık ve emperyalist bölücülüğün yapmak istediği daha çok parçalanma, daha çok kan dökülmesi gibi vahşi yaklaşımlara karşı "Terörsüz Bölge" süreci verilmiş son derece hakkaniyetli bir cevaptır.
Bu çerçevede Suriye'de SDG'nin entegrasyon süreci devam etmektedir. Irak'ta YBŞ'nin Sincar'ı boşaltmasına dönük olarak alınan kararlar önemlidir. Tabii sadece silah bırakma meselesiyle sınırlı kalmıyor aslında Terörsüz Bölge'de de gördüğümüz gibi. Aslında silahın gölgesinde demokrasi her zaman kısık konuşur. Bir yerde silah varsa, silahlı vesayet varsa demokrasinin sesi orada yüksek çıkmaz ya da toplumsal kapsayıcılık ve siyasal kapsayıcılık her zaman zayıf olur. İdari açıdan ciddi reformlar yapılamaz. Herkes için ortak bir gelecek oluşturabilecek anlamlı bir güvenlik mimarisi ve ekonomik model ortaya çıkamaz. Dolayısıyla silahların bırakılmasıyla o yakın bölgemizde de idari reformların yapılması konusunda cesaretlendirici adımların atılması, bu bölgeye dayatılan değil bölgenin organik dinamikleriyle ortaya çıkan yeni bir güvenlik mimarisinin oluşması, silahlı vesayetin sonlandırılması, buralarda herkesin huzurunu sağlayacak şekilde tek devlet, tek ordu, tek ülke anlayışının yerleşmesi, etnik ve mezhebî birtakım fay hatlarının geride bırakılması son derece önemli olacaktır.
Bakın, son zamanlarda bir kere daha görülmektedir ki Siyonist saldırganlık Terörsüz Bölge sürecinden İran'daki PJAK'ı uzaklaştırmaya çalışmaktadır; Terörsüz Türkiye ve Terörsüz Bölge yaklaşımının orayı kapsamadığı gibisinden bir propaganda faaliyeti yürütülmektedir. Hâlbuki Terörsüz Türkiye ve Terörsüz Bölge nasıl iç içeyse, nasıl kol kolaysa, nasıl birbirinden ayrılmazsa Terörsüz Bölge açısından da Suriye'de, Irak'ta, İran'da atılacak adımlar birbirinden ayrılmaz. Tabii bunların farklı yöntemleri olabilir; yani SDG'nin entegrasyon yöntemiyle YBŞ'nin Sincar’ı boşaltması yöntemi birbirinden farklı yöntemlerdir. Aynı şekilde PJAK için de bu söz konusu olabilecektir. Bazen bunu görüyoruz; özellikle bu Siyonist birtakım yayın organlarında sanki bölgede Terörsüz Bölge'ye katılanların kendilerine açılmış birtakım kapıları kapattıkları gibisinden her zamanki propagandalarını yapıyorlar. Hâlbuki Siyonist saldırganlığın vahşetinden kimseye bir umut ve gelecek çıkmaz. Siyonizmle yan yana duran, Siyonizme güzelleme yapan ya da Siyonizmin bölgedeki rejimlere, bölgedeki halklara dönük hesaplarının peşine takılan hiç kimsenin iflah olması mümkün değildir.
Onun için Terörsüz Bölge konusunu da entegre bir strateji ama her ülkede farklı yöntemlerle uygulanabilecek bir strateji olarak görmek lazım. Bu tabii mesele —bunu da ifade ediyoruz— yani bu silahlı vesayet, terörün vesayeti ortadan kalktığında doğal olarak zaten demokratikleşme ile ilgili adımlar kendiliğinden var oluyor. Zaten bununla ilgili yıllardır sürdürülen tartışmalar var.
Toplumsal ve siyasal kapsayıcılık konusunda zaten çok önemli aşamalar daha hızlı kaydedilebiliyor. Ama dediğim gibi silahın olduğu yerde, meşru ordunun dışında, meşru güvenlik güçlerinin dışında silahlı yapıların olduğu yerlerde demokrasinin sesi kısık çıkar; siyasal ve toplumsal kapsayıcılık üretilemez, demokratikleşme ya da idari reform dediğimiz türden yaklaşımlar son derece kırılgan olur.
O sebeple silahsızlanmayı, demokratikleşmenin güçlenmesini, siyasal ve toplumsal kapsayıcılığın artmasını, herkesin kendisini daha iyi ifade edebileceği idari reformların ortaya çıkmasını bir bütün, bir paket olarak düşünmek lazım. Bu zaten kendiliğinden biri diğerini çağıracaktır. Aslında meşru güvenlik güçlerinin dışındaki silahların bırakılmasına dönük atılan her pozitif adım beraberinde daha iyi bir demokrasi, daha güçlü bir siyasal ve toplumsal kapsayıcılık bakımından yeni bir adımı getirecektir ve hayata geçirecektir. Bu böyle birbirini karşılıklı besleyerek toplumda herkesin faydasına olacak bir siyasal ve toplumsal alanı oluşturacaktır. Bunu bu kapsayıcı çerçevede takip etmeye devam ediyoruz.
BİR HATA VE YANLIŞA DİKKAT!
Silah yerine siyasetin ikame edilmek istendiği bir süreçte şiddet içermeyen her türlü fikrin ifade edilmesinden asla rahatsızlık duymamak lazım.
Buna en şoke edici fikirler de dahildir, bölücü olarak tesmiye edilen fikirler.
Demokratik siyaset bu fikir özgürlüğüyle anlamlıdır.
Fikre fikirle, siyasete siyasetle karşılık verilir.
Eski Türkiye’nin bölünme paranoyası ve salt güvenlikçi aklı, kimi fikirleri tehlikeli bulup yasaklama yoluna gittiği için sorun üretti.
Dağ sorununu doğuran inkar ve baskı politikaları sayesinde bugün çözmek istediğimiz sorun devasa boyutlara ulaştı.
Eski Türkiye yok artık.
O inkarcı, yasakçı baskı politikaları son buldu.
Şimdi dağ/silah sorunu da çözülmek üzere.
Esas alınan yeni paradigma güvenlikçi ve yasakçı değil demokratik ve özgürlükçü bir paradigma.
Silah yerine siyaset, ölüm yerine hayat ikame edilmek isteniyor.
Herkesi kuşatan ve herkesi kendine katarak büyüyen bir Türkiye Yüzyılı inşa edilmek isteniyor.
Tam da bu süreçte bir takım provokasyonların veya sabotaj girişimlerinin karşımıza çıkıyor olmasından şaşılacak bir durum yok.
Yeni paradigmanın siyasal aklı asıl hedefinden sapmamalı.
Şiddet içermeyen veya şiddete övgüye bulunmayan hiç bir fikirden ve siyasetten korkmayan tam tersine bunu demokrasinin bir gereği sayan bir duruşu devlet pratiğine ve yargı sistemine dönüştürmek gerekiyor.
Fikirleri suç kapsamına almak hatalı ve yanlış.
O fikirler doğrultusunda siyaset yapanları tehdit unsuru olarak görmek hatalı ve yanlış.
Ne kadar aykırı ve yanlış olursa olsun, nedenli şoke edici nitelikte olursa olsun bizatihi fikirleri ve eleştirileri baskılamaya kalkışmak hatalı ve yanlış.
Birileri fikirlerini ve siyasetini süreci bozmak amacıyla kullanarak hem Türk toplumunda hem de PKK tabanını oluşturan Kürtlerde farklı etkiler oluşturmayı amaçlıyor olabilir.
Ama bunu gidermenin yolu o eski Türkiye aklının bölünme paranoyası üzerine oturan güvenlikçi aklını devreye almaktan geçmiyor.
Tam tersine bilinmelidir ki hatalı ve yanlış politikalar enfekte edici yeni bir sorun alanı oluşturmaktan öte bir sonuç doğurmaz.
Sürecin paradigmasına uygun özgüvenli kuşatıcı demokratik siyasal aklı her şeyin üstünde tutarak yol yürünmeli.
SÜRECE “KÜRT KILIKLI SABOTAJ” GİRİŞİMİ
Süreç son düzlükte, emin adımlarla ve kararlılıkla ilerliyor.
Süreç hedefine yaklaştıkça sabotajlar da artmaya başlayacak.
Sabotajlar sadece görünür süreç karşıtlarından gelmeyecek.
Süreci destekliyor görünenlerden de gelecek.
Türlü kılıklara bürünecek sabotaj girişimleri.
Sürecin başarısından hangi ülkelerin rahatsızlık duyduğu sır değil.
Avrupa’nın kimi başkentleri ve bölgedeki kimi ülkeler sır değil.
İsrail’in Kürtlere yönelik oyun planı not edilmelidir.
xxxxx
PKK dağa çıktığında “Silah çözüm değil, silahlı mücadele Kürtlere kaybettiriyor!” diyenler ne hikmetse PKK kendini feshedip silah bırakacağını açıklayınca bu kez ağız değiştirme yoluna gittiler.
Dedikleri ezcümle şu:
“PKK’nın silah bırakması sorunu çözmüyor. Silahların toprağa gömülmesi Kürtlere kazandırmıyor. Kürtlerin iradesi yok edilmek isteniyor.”
Bazıları da “Şayet şu veya bu talepler karşılanmazsa o zaman ne sorun çözülmüş olur ne de PKK’nın silah bırakmasının Kürtlere bir faydası olur.”
PKK’nın silahlarını bırakması karşılığında devletin de mahut talepleri karşılaması gerektiğine, şayet bu olmayacaksa sürecin Kürtler için yeni bir inkar ve imha siyaseti anlamına geldiğine yüksek sesle vurgu yapanlar bu bağlamda Öcalan’ı “ihanetçi başı”, AK Parti ve MHP’yi de Kürtleri yeni bir asimilasyon için kandırmaya çalışan partiler olarak suçluyorlar.
PKK’nın silahlarını bu tür bir al-ver pazarlığının bir kozuna dönüştürenler, paradoksa bakınız ki silahlı mücadeleye yöntem olarak karşı çıkanlar.
Silah yerine siyasetin ikame edileceği yeni dönemde kendi talepleri adına siyaset yaparak iktidar elde etmenin mümkün yollarını arayacaklarına, silahlarını bırakıp siyasette karar kılacağını açıklayan PKK’ya ve Öcalan’a ve yanısıra devlete verip veriştiriyorlar.
Oysa PKK’nın o silahlarının kendi siyasetleri önünde engel teşkil ettiğini, dahası kendi üzerlerinde bir baskı oluşturduğunu söyleyenler de bizatihi onlardı.
Şimdi o engel ve baskı kalkacağı için sevinip destek vereceklerine yalan yanlış beyanlarla ve aslı astarı olmayan iddialarla süreci sabote etmeye kalkışıyorlar.
Diledikleri kadar Öcalan ve PKK eleştirisi yapabilirler. Bu ne bizim sorunumuzdur ne de rahatsız olacağımız bir konudur.
Burada asıl sorulması gereken soruları soralım:
Niçin tam da PKK Öcalan’ın talimatıyla kendini feshedip silahlarını bırakma kararı aldığında birden bire cansiperâne bir cepheleşme siyaseti izleme yoluna gidildi?
Sahiden Kürtlerin lehine ve menfaatine bir süreç ortaya çıksın isteyorlarsa evvelemirde bu silah engelinin ve sorunun ortadan kalkmasını istemeleri gerekmez mi?
Madem silah o iddiada bulunanlar için de bir vesayet ve baskı unsuru, o vakit silah sorununun çözülmesinden herkesten önce memnuniyet duymak onlara düşmez mi?
PKK’nın silahları üzerinden hak iddia etmek PKK karşıtı/düşmanı Kürt örgütlerine mi düşer? Yoksa kendi taleplerini hayata geçirmek için siyaset yapmaktan vaz geçmeyi mi düşünüyorlar? O talepler devlet tarafından karşılandığında PKK’ya, Öcalan’a ve devlete teşekkür edip kendilerini siyaseten toprağa mı gömecekler? Değilse neyin siyasetini yapacaklar veya ne adına siyaset yapacaklar?
Şimdiye kadar sesleri nerdeyse hiç çıkmayan PKK dışındaki kimi Kürt grupların bu süreçte PKK’nın silah bırakmasıyla Kürtlerin kaybedeceği yönündeki propagandalara organizeli bir biçimde yönelmeleri, bu doğrultuda süreci sabote edecek söylemler ve eylemler içine girmeleri tesadüfle açıklanamaz.
İsrail’in “Kürt kılıklı projesi”nin içerdiği propagandalar sır değil.
Oyun belli:
Bölünme paranoyasını harekete geçiren ayrı bayrak açmalar ve etnikçi ajitatif söylemlerle süreç bozguncularının “Süreçten cesaret alıp ülkeyi bölmek için meydan okuyorlar işte!” söyleminin karşılık bulmasını sağlayıp Türk toplumunun sürece desteğini kesmek, yanısıra devletin baskı mekanizmalarını harekete geçirerek “Süreç bir kandırmaca!” propagandasıyla Kürtleri süreçten soğutmak..
Oyunu bozacak siyasal akıl, baskı tuzağına zinhar düşmemeli…