เคยไปเข้าห้องน้ำ แล้วได้ยินเสียงจากห้องน้ำคนพิการ(ที่ห่างไปไม่ไกล) เป็นเสียงเด็กเล็ก น่าเอ็นดูมาก พูดเจื้อยแจ้ว คิดว่าน่าจะเป็นคุณแม่กับลูกไม่เกิน2-3ขวบ....พอเราทำธุระเสร็จ ออกไปยืนรอเพื่อนนอกห้องน้ำ (หน้าห้องน้ำคนพิการพอดี) จู่ๆ ประตูห้องน้ำคนพิการเลื่อนเปิด ปัง!!!!
.....ยัยซัง.....
เต็มกรอบประตู เบียดตัวออกมาจากห้องน้ำตามมาด้วยพี่เลี้ยง
เสียงที่เราได้ยินตอนเข้าห้องน้ำ คือเสียงยัยซังนี่เอง 🥹
ทึ่จะบอกก็คือ ยัยซัง แม้ตอนเข้าห้องน้ำที่ไม่มีใครเห็น ก็ยังคงเป็น “ยัยซัง”....โคตรโปร!!
ยังประทับใจจนถึงทุกวันนี้
เกิด topic ว่า ดารารู้ปะว่าคนในมาสคอตข้างนอกชุดเป็นใคร นี่บอกไม่น่ารู้ ถ้ารู้จะไม่อินความเป็นเด็ก ความเป็นลูก เป็นครอบครัวนะ น่าจะผู้ดูแลเท่านั้นแหละที่รู้ แล้วก็มีคำถามต่อคือเวลาใส่ชุดมาสคอตก็ต้องเป็นหลานคนนั้นตลอดเวลาแม้หลังกล้อง จบงานถอดชุดออกถึงเป็นตัวเองได้แบบนี้ใช่ปะ ก็คืองานที่ต้องใช่สติสุด งานไม่ใช่แค่สวมชุดไปเดินด้องแด้ง ต้องสวมจิตวิญญานคาแรคเตอร์ด้วย ฉนั้นการที่หลานคนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะคนที่พูดได้ป่วย เลยไม่มีทางหาคนมาแทนได้เลย ย่ายายมันจำได้