


Anıları yazarak, ölümden bir şey çalıyorum. Oku: open.substack.com/pub/ossobo…


Hayatımız tamamen umuda bağlı. Umudun varsa eğer, ne gelirse gelsin bir şekilde hallediyorsun. Ama umudun yoksa, ufacık bir sorun bile dağ gibi geliyor insana, değil mi? Çünkü umutsuzluk sorunu büyütüyor resmen. Umut da öyle kuru kuru beklemek değil bu arada, şefkatle alakalı, sevgiyle, nazik olmakla alakalı. Kendine de başkalarına da biraz yumuşak davranınca insan toparlanıyor zaten. Hayat herkese vuruyor, düşürüyor, yoruyor, bazen kimse anlamıyor seni. Ama umudunu kaybetmediysen, hiçbir şey seni tam yıkamıyor. En dibdeyken bile nazik kalabilmek var ya, asıl güç o işte. Hayat zor olmaya devam edecek, bu net. Ama umudun varsa, bir yolunu bulursun, biliyorsun.



Bugün bu yazıyı okuman bir tesadüf değil. Allah'ın izniyle evine huzur, ailene bereket, kalbine ferahlık gelecek. Unutma, Allah'ın rahmetinden ümit kesilmez. (Zümer Suresi, 53)

Bir insan yaşamaya çalışmaktan utanır mı? Kendi ülkesinde utanır mı? Evet bu milletin çoğu artık yaşamaktan utanıyor. Çünkü kendi toprağında geçinemiyor. Unutmayın ki bu dünya insan için bir rüyadır. Bu millete artık huzur verin.

Anneni babanı affet. Sana hayalindeki hayatı sunamadılar diye kızma onlara. Onlar da hiç sahip olamadılar ki öyle bir hayata. Onlar da çocukken sustular, çok korktular, yarım kaldılar. Sevmeyi bildikleri kadar sevdiler, bildikleri kadarını verdiler. Elinde ne varsa onu koydular önüne. Belki eksik kaldı, belki canın yandı ama kötülükten değildi. Onlar da kendi anne babasından ne gördüyse onu yaptı. Şimdi anlıyorsun değil mi? Affetmek onları aklamak değil, kendini özgür bırakmak. Geçmişin yükünü artık taşımak zorunda değilsin. Affet hafifle. Onların yapamadığını sen yapacaksın, kırıldığın yerden değil sevdiğin yerden devam edeceksin. Ve bu sefer gerçekten kendin için yaşayacaksın. Yeter artık.




Doğduğun yeri sen seçmedin, karakterini sen seçersin. Ben o yüzden kimseyi kökeniyle yargılamam. Irk, dil, pasaport; hepsi doğumun piyangosu. Ben insanın niyetine, emeğine, duruşuna bakarım. İnsancıl olmak herkesle aynı olmak değil, herkese insan gibi davranmaktır. Adamına göre davranmak da budur: İyiye kapıyı açmak, kötüye kapıyı kapatmak. Nefretle değil, adaletle. Ben etiketle değil, gözle görürüm. Kim ne yaparsa kendi adını yazar. Ben sadece okurum, ona göre davranır, vicdanımı temiz tutarım. —Emre Valez #doğum #köken #ırk #dil #insanlar

Ahmet Kaya senin sesine ve sanatına hayranım. Seni bir Türk ve insan olarak selamlıyorum. Bu ses bir daha gelmez. Seni rahmetle anıyorum.🙏♥️

Ben de utandım. Ben de kırdım. Ben de hata yaptım. Bunu inkar edecek değilim, çünkü inkâr eden büyüyemiyor. Bir zamanlar her hatamı içimde büyütüp kendimi cezalandırıyordum. Sanki sürekli kendime bakarsam düzelirmişim gibi. Düzelmedim, sadece yoruldum. Şimdi başka bakıyorum: Hata, benim kim olduğum değil, nerede takıldığımın işareti. Anlayabiliyorsam dersini alıyorum. Telafi edebiliyorsam edip geçiyorum. Edemiyorsam da kendimi ömür boyu o ana zincirlemiyorum. Çünkü kusursuz olmak zorunda değilim, dürüst olmak zorundayım. Herkes düşüyor. Farkı yaratan, düştüğü yerde kalıp kalmadığı. Ben kalmamayı seçiyorum. Kendime acımadan kendimi affetmeyi öğreniyorum. Yüzleşiyorum, düzeltiyorum, yürüyorum.

Biliyor musun senin en güzel yanın ne? Farkında bile olmadan insanı rahatlatıyorsun. Yanında olan kendini güvende hissediyor. Gülüşün desen, insanın gününü toparlıyor resmen. Yorgunsun, kırgınsın ama yine de kimseye belli etmiyorsun. Hep güçlü durmaya çalışıyorsun ya, işte orası beni çok etkiliyor. Sen sıradan biri değilsin, bunu gerçekten bil. Hayatta herkes senin gibi birine denk gelmiyor. Seninle konuşmak bile insana iyi geliyor. İyi ki varsın. Sen gerçekten çok özelsin. Harbiden öyle. Bunu okurken aklına biri geldiyse o sensin zaten. Herkes varlığından habersiz.


Sen hep tahammül ettin. Kırıldın, sustun. Anlamadılar, yine de anlattın. Haksızlığa uğradın, yine de alttan aldın. Herkes senin güçlü olduğunu sandı, oysa sen sadece sabrediyordun. İçinde birikenleri kimse görmedi. Gülümsedin, geçiştirdin, 'boş ver' dedin ama içten içe yoruldun. İnsan bir yere kadar dayanır. Sonra bir an gelir, küçücük bir söz, küçücük bir hareket her şeyi bitirir. O an öfke değil, uyanıştır. Artık tahammül etmiyorsun çünkü değersiz değilsin. Çünkü kendini sevmeyi öğrendin. Bu vazgeçiş değil, kendine dönüş. Artık susmak değil, kendini korumak istiyorsun. Kimse ne kadar dayandığını bilmedi ama sen biliyorsun. Ve bu sefer gerçekten bitti. Artık kendin için yaşayacaksın. Yeter.